
Ова е третиот дел од серијалот објави посветени на развојот на софтвер и големите јазични модели (LLM).
Првиот дел е Софтверското инженерство влегува во неговата сметководствена ера.
Вториот дел Софтверското инженерство како социјален медиум.
Развојот на сложен софтвер е социјален потфат. Многу од водечките проекти за слободен софтвер започнале токму со јавен повик до луѓето да се вклучат и да придонесат: GNU или KDE се очигледни примери. Но, дури и оние проекти што не упатувале експлицитен повик за приклучување на нови соработници, сепак вклучувале голем број луѓе кои работеле на нив.
Познатиот есеј „Катедралата и чаршијата“ (The Cathedral and the Bazaar), иако разгледува различни модели за развој на слободен софтвер, сепак го прикажува пејзажот на софтверскиот развој како групи луѓе кои се обидуваат да постигнат нешто, при што се согласуваат или не се согласуваат едни со други и соработуваат на различни начини.
Мислам дека моделот движен од „агенти“ (agentic development) воведува уште еден пристап во развојот на софтвер: моделот на „курир“. Слично на искуството кога ќе се најавите на платформи за хонорарна работа како Uber- апликацијата (т.е. терминалот на агентот) ви покажува кои задачи се достапни и ви го предлага следниот чекор. Вашата сесија завршила во точка А; следни чекори се Б, В и Г. Предлагам Б. Може?

Исто како што не знаете кој брза по улиците за да ја изврши следната достава, или кој е вашиот колега, така и „агентскиот“ модел на развој на софтвер ги крие сите други што работат на развој на софтвер. Секако, проектот на крајот може да се појави на GitHub, па дури и како платена услуга, но целиот процес на заедничко учење преку работа заедно е изгубен. Дури и функционалноста за соработка на исти документи, како што на пример има во Google Docs, не е можна при ваквиот агентски развој (барем засега).
Дополнително, границата за тоа кој е шефот станува нејасна: дали воопшто можете да кажете дека не сакате да продолжите со работата? Ако Duolingo е под истрага (барем во ЕУ) поради користење „темни обрасци“ (dark patterns), што тогаш може да се каже за начинот на кој Claude Code (и другите големи јазични модели – LLM) нудат континуирана покана на корисниците на следен чекор?